Прошу, не приходи у моего дома, Там пусто, немая глухота, Здесь раньше смеялись много, А теперь царит тишина....

რა უცნაურად შემოიჭერ წუხელის ჩემში, გაოცებული გიღიმი და.. სინათლეს ვაქრობ, მოცურავს ჩემსკენ მოცახცახე ხელები შენი და გული ჩემი საგულედან დაღწევას ლამობს....

რო მახვიდოდე ტკბილლექსავ, რო გვერდზეც მამიჯდებოდე, ზამთარ მაგიქსოვ წინდზებრას, მემრ ფიფქებ დაგეყრებოდე....

ნუ შეიყვარებთ სხვისი ბაგით ნაფერებ თვალებს, ვისაც სხვის მკერდზე ღამე თეთრად უთენებია, მარტოხელები, ვით მათხოვარს უშვებენ ღამეს სახლში და... ღამის სიბნელეში...

ვიდრე ცა გზებზე ნისლებს მომიფენს, ვიდრე ხმა შემრჩა ანდამატური, დღეს მეც თქვენსავით ნიღაბს მოვირგებ და შეგაცბუნებთ სიტყვით მაცდურით....

წამიყვან? ვიცი, არ წამიყვან... და მაინც მე გელი ამ ღამეს, იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს, სად კლდეზე დალეწილ კალმახებს ტალღები ფსკერისკენ მიათრევს... სადმე...

რა გაანელებს სევდას... ისევ წვიმს, სულში მაწვიმს... დღეს მოკლე კაბა მეცვა, ვერ შეამჩნიე.. და მწყინს. არც ეს მუხლები გლუვი, სულ ოდნავ ზევით ხალი, და ვერც...

არ მწერ, მე მაინც ველოდები შენგან ბარათებს, მომწერე რამე, თუნდაც იყოს სიტყვა რიოში, მთელი დღე კართან ატუზული ვათენ - ვაღამებ, მაგრამ ვაი, რომ იგვინებს...

შენ მიდიოდი... მე თვალებს ვხრიდი, ო, არ იფიქრო, გული არ მტკივა, ჩვენს განშორებას ფიქრებში ვშლიდი და ვივიწყებდი ყველა იმ სიტყვას....

და აჰა, დადგა დღეს აგვისტოს ოცდათერთმეტი, ცხელი ზაფხულის მიიწურა მდარე დღეები, გამოაგზავნა შემოდგომამ მაცნედ ცრემლები და გსურს თუ არა, მდუმარებით წვიმებს...