თუ... კაცის სული... ყრუ და ბნელია, გული ბოროტი გონებას თრგუნავს, საშიში არი ana kalandadze poezia leqsebi...

ჩემო ბერდედავ, ზიხარ ყორესთან და არწივის თვალს მიდამოს ავლებ. ახლა, საცაა, არხოტიონნი აიყრებიან, ჯვარობას...

აქ სიჩუმეა, მზე და სიჩუმე გულთამკოდავი, მაღლა, ხის წვერზე სადღაც ხმაურობს ჭრელი კოდალა... ana kalandadze...

ლაჰილზე ისევ დიდებული და სავსე მთვარეა.. და ყველაფერი ზღაპრულია და იდუმალია - ძველი მურყვამი, უშბა, თეთნულდი...

შენს ლურჯ მწვერვალებს, თოვლი რომ ფარავს, თერგს და დარიალს, ჩემო ქვეყანავ, დიდება მარად, მრავალჟამიერ! ana...

ისევ განკვეთე შენ ურჩხული გაუმაძღარი და დამიფარე, ვით წალკოტში ყვავილს იფარავ... გააღე ჩემთვის, ო, კარები ana...

სიბრძნით ნაშუქი შენი თვალები კვლავ სასოებას შენეულს გვფენენ. გარდასულ ჟამთა სიღრმეებიდან ზარივით რეკავს ana...

ფეხზე მაცვია ირმის ტყავით შეკრული ხამლი, ვაღმერთებ მზესა, ვანთებ ცეცხლსა და მზისკენ მიდის რძისფერი კვამლი....

ორი ქვეყნის, ორი ქვეყნის საზღვრად ვდგევარ, გულო, რისად მეხურები? სხივმიმკრთალი, სხივმიმკვდარი მკვდართა მზე...

ჩვენც გვყავდნენ კარგი გმირები, შვენოდათ ჩაჩქან-თორები, გულოვნობით და სიფიცხით გაფრინდაულის ტოლები ana...