ჩემს სევდიან ზღაპარში, სევდა გადამდებია, გზა შორია ტაძრამდის, ახლოს, უფრო ღმერთია....

ლექსებით მელამუნები, ეგებ, პირისპირ გეცადა, ბიჭავ, ჩამახსენ ხუნდები, მეც დავწყნარდები, შენაცა....

დღეს სიკეთეზე მტრობამ იმეფა, ალბათ, სატანამ შემოგვიგორა, სად იყო ღმერთი, თუ ლუციფერმა, შური და ბოღმა გ ა მ ო...

მითხრეს, გაუშვი, იარონ, წამსვლელი, მაინც წავა, ქალაუ, შენცა გვიანობ, თვალს ნებიერად ნაბავ....

ცაზე ღრუბლებს გაუშლიათ სევდის კარვები, მზეო, სად ხარ, მთის კენწეროს, რას იმალები, განზე გასწი, ბიჭავ შენი...

ამბობენ, პოეტი ის არის, ვინც სამშობლოზე ღაღადებს, ბევრჯერ ვაფრინე ისარი, ცრუ პოეტებიც დავჯაბნე....

ლოცვას და მარხვას გადაჩვეული, რამ მომიყვანა გუშინ შენს ხატთან, ვიცი, არა ვარ შენი რჩეული და მაინც შენგან...

უპატრონო სასაფლაო, ჩემს ღაღადისს მაგონებს, არა, ღმერთთან არა ვდაობ, ღმერთს მე ვერ გავაგონებ....

წინასწარ რომ გეტკინება, წინასწარ რომ არ იცი, ორი გულის შერკინებას, წინასწარ რომ განიცდი....

გველნაკბენებ კრიახობენ, ფიქრამღვრეულ, ამრეზილნ......