ეხლა რომ თბილად გაკოცო თმებზე, მოგხვიო ხელი, მოგიძღვნა ლექსი... დაგისხა ყავა...

ბილიკს მივუყვები შეყვითლებულს, უკან ქარი კივის, იწყევლება, ზეცას ვეღარა ვცნობ,შეფითრებულს, ღრუბელ მოხვეული...

მოგიახლოვდი, მაგრამ, ვერ გიწილადე სითბო, ვერ აგირიე თავგზა, ვერ გაგიმეტე თითქოს....

უკვე გადადგმულს გავცქერ ნაბიჯებს, შემომეჩვია დღეების ათვლა, უშენოდ გული ვერ იარწივებს, უშენოდ ჩემო ვყოფილვარ...

თოვს, და, ზეცამ გამოისხა ფრთები, მოლოდინად შევეხიზნე სარკმელს, დავიჯერო, ზმანება ხარ მთების, ქარი მახვევს,...

წუხელ მეზმანა ვიყავით ერთად წუხელ ვიგრძენი კვლავ შენი სითბო, თურმე რა ძლიერ მომნატრებიხარ არ გაქრებოდეს...

როცა იწვიმებს ყვავილები,მეც ავწვიმდები... მოვალ იასამნად შენს სარკმელთან,ჩუმად ვიდგები... სევდას დაგიჩრდილავ...

როცა მკლავებს მოგხვევს ქარი, იცი? მას ჩემს ალერსს ვატან, როცა სურვილი მკლავს მძლავრი, სხვაგვარ ვერ ავიხდენ...

არ მადარდებს ქვეყნის მიეთ_მოეთი, დამიძახეთ თუნდაც გიჟი პოეტი, დღეს ასე ვარ, ხვალე ვიტყვი ხვალისას, იქნებ...

აღარ ამტკივდე სიყვარულო თორემ სიძულვილი შემიყვარებს, ჰო, ისე ვეღარ ვმხიარულობ, თვალებს დავატარებ ცრემლიანებს....