მთად ჩაქარგულა ლომისი ბჭენი, ნაიარევი მოჰყეფს მდინარე. ცას მისწვდომია მწვერვალთა გესლი, ნისლით მოსილა არაგვის...

ისევ გათენდა დღე ცრემლიანი, მონამეს ცისკარს ფიქრებმა სევდა, შორით გავყურებ უსაზმნოდ სხივებს წვება ღრუბელზე...

ვარდის ფურცელზე ჩამოჯდა ნამი, ჩამოიღვენთა ვითარცა ჩქამი, ის გამჭვირვალე, პატარა ნამი, თითქოს არ იყოს...

მე ვნახე ლაღი ღვთაება ანცი, ის სილამაზე დღემდეა ალში, ვიხილე ქალი, სიკერპე მისი ოხ ეს სინორჩე მატყვევებს...

ლოცვის თქმა მინდა, მაგრამ გულში სხვა რამეს ვამბობ, სენაკის კართან თეთრი ჩოხით იღვიძებს დილა. და სარეცელთან...

კესანე, შენი კვნესამე, სევდა შეგატყვე კილოში, _ პატარა, მორცხვო ყვავილო, გაზრდილო საინგილოში. რომ ერთად არ...

მე რომ ვიყო გაზაფხულის დილა და უბეში მთის ნიავი მეჯდეს, მოვიდოდი სუყველასთან ფრთხილად და ამ ნიავს...

ვინც უერთგულა მიწას და მამულს, ვინც დაიხარჯა სულით ხორცამდე, ვინც არ გაექცა...

არ მომასვენა ქარებმა, დრო და დრო მწარედ ვკვნესოდი; ცხადია,ამ მწუხარების გაწამაწიას ველოდი....

ისეთ სიყვარულს ვუმღერო მინდა, რომ ნათოვლარზე დასკდნენ იები, წყალმა წალეკოს ტრფობის ნაპირი, აპრილს ათოვდეს...