დამღლელი ლოდინი დღეებს ამძიმებს და ფიქრთა ფორიაქში ლოცვაც გამიძნელდა, უთქმელი სიტყვები...

როგორ იგონებთ ქალბატონო ამდენ იმედებს, და გვირილების თაიგულად შეკრული დაგაქვთ, შეიყვარებთ და სუყველაფერს...

მე, ჩემი დაღლილი ცხოვრებით, რად გამომარჩიე? მაოცებ! დაღლილი მოვედი შენამდე, იცოდე, დაღლილი გაკოცებ! არ ვიცი...

" ძოვენ მძოვრები, ქურდობენ ქურდები, მათხოვრობს მათხოვარი, სძინავთ მძინარებს რომელიც გვამძვინვარებს....

" რა საოცარი დღეა, ქუჩა ნაწვიმარია, ჩემი გზა _ გზები _ ხელოვნების საწინდარია. სადღაც წვიმისგან ფოთლები...

" უსასრულობამ რა აღარ ქნა, უმსგავსო მსგავსი გახადა. თავს რა აღარ გადაგვხდა, შესაშურნიც კი გაგვხადა,...

მთად ჩაქარგულა ლომისი ბჭენი, ნაიარევი მოჰყეფს მდინარე. ცას მისწვდომია მწვერვალთა გესლი, ნისლით მოსილა არაგვის...

ისევ გათენდა დღე ცრემლიანი, მონამეს ცისკარს ფიქრებმა სევდა, შორით გავყურებ უსაზმნოდ სხივებს წვება ღრუბელზე...

ღამის სიჩუმე ჩამოწვა მთებზე, თოვლის ფანტელი ფარავდა მიწას, სოფლის გულში კი ზამთრის დემონი მოლიპულ გზებზე...

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან... მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები, ისინი, მაინც არა...