ახლა ღამეა და თითქოს ცივა და წინ იშლება უსაზღვრო არე. ახლა ღამეა, ოთახში ვზივარ, აივანს ისევ ანათებს მთვარე....

ახლა ასეა, რა იყო წინათ, ახლა ეს დარდი უფრო კარგია. სადღაც ნისლია, სადღაც იწვიმა, სადღაც ღრუბლები ცაზე...

მე ვინ ვარ, შენ რომ გიწოდო – ჩემი... შეგასხა ფრთები – ჩემი ლექსები... თუ სამუდამოდ, წარსულში ვრჩები... და...

სევდა და დარდი დღეებს მიმძიმებს... და მაინც, მზეს და ღიმილს გადარებ... zviad kechaymadze kechakmadze me moval...

დღე ფიქრებით, ოცნებებით აივსო... შემოდგომის სევდიან დღეს გავხარ... გელოდები, რომ ხელახლა დავიწყო... zviad...

უძილო ღამე, ყოველ დილას საწოლთან მორცხვობს... მზე მიალერსებს, და ჩვილივით მიკრავს უბეში... პოეტში, თურმე......

მთის გადაღმა, გელოდები, მზე რომ ჩავა... ვიცი მოხვალ, შემისრულებ დანაპირებს... როცა ფანჯრებს გადაღებავს ღამე,...

შენ ხარ სიცოცხლის წყარო, მე უშენობით, დავშრი... შენგან სიყვარულს ვსწავლობ, როგორც სიარულს ბავშვი.. zviad...

წვიმა – ლექსებად მოდის... ღამე – ბავშვივით ტირის... შენ, ვერ იხსენებ როდის... მე კი, ხელახლა ვყვირი... zviad...

მე ცას გადავხურავ ჩალით, გულსაც გადაგიშლი, ბრმად... თუ მთხოვ, შევჩერდები წამით... ერთად გავაგრძელოთ გზა......